« محمّد بن يعقوب عن محمّد بن يحيى عن العمركى عن على بن جعفر عن اخيه موسى بن جعفر « عليهما السلام » قال سألته عن المرأة عليها السوار و الدملج فى بعض ذراعها ، لا تدرى هل يجرى الماء تحته أم لا ، كيف تصنع إذا توضأت أو اغتسلت ؟ قال : تحرّكه حتى يدخل الماء تحته او تنزعه . و عن الخاتم الضيق : لا يدرى هل يجرى الماء تحته إذا توضّأ أم لا ، كيف يصنع ؟ قال : إن علم أنّ الماء لا يدخله فليخرجه إذا توضّأ » « 1 » ب ) شك در حاجبيت موجود ، مانع صحت وضوء نيست : عده‌اى به مفهوم ذيل روايت استناد كرده‌اند و گفته‌اند كه اگر شك در حاجب بودن شيء موجود داشته باشيم ، وضوء در اين حالت صحيح است و فقط در صورت علم به حاجبيّت باطل است . چون در ذيل روايت ، حضرت مىفرمايد : « إن علم أنّ الماء لا يدخله فليخرجه » ، مفهوم آن صورت شك در حاجبيت را شامل نمىشود ، نتيجه آن كه اگر كسى شك داشته باشد آيا انگشترى مانع رسيدن آب است يا خير ؟ بيرون آوردن آن براى وضو و غسل لازم نيست . بحث جلسه گذشته در مسأله چهارم ، ازدواج در حال احرام بود . آيا مىتوانيم با اصالة الصحة ( قاعده فراغ ) عقدى كه محتمل است در حال احرام واقع شده باشد تصحيح كنيم ؟ تارةً احتمال مىدهيم كه در هنگام انجام عقد به رعايت شرائط آن توجه داشته‌ايم ، در اين صورت ، قاعده فراغ ذاتاً جارى مىگردد و اگر معارضى نداشته باشد ، موجب حكم به صحّت عمل مىگردد و تارةً يقين داريم كه حين عمل به رعايت شرائط صحت التفات نداشته ، بلكه احتمال مىدهيم تصادفاً عمل ما مطابق واقع درآمده باشد ، در اين صورت ، آيا قاعدهء فراغ جارى مىشود يا در جريان قاعده فراغ ، احتمال اذْكَريت معتبر است ؟ در موثقه بكير بن اعين علت قاعده فراغ

--> ( 1 ) وسائل الشيعة 1 / 477 - كتاب الطهارة ، باب 41 از ابواب الوضوء ، ح 1